Keleti'nin kenarında bir vaha: Derby büfe

Ilyen yer, yüz yıldan da eski bu tuhaf kalıntı olan Derby Büfé; ilçemizde, mahallelerimizin kenarında, Baross tér 6. numarada, Keleti pályaudvar’ın anıtsal, kurumla kaplı binasının çaprazında yer alıyor. Adını eskiden var olan, tozlara karışmış at yarışı pistinden almış, belki de bu yüzden içinde eski tırıs yarışlarının heyecanından, kaybedenlerin ve kazananların son ortak sığınağından bir şey kalmış. Eski at terbiyecilerinin ve arabacıların dinlenme yeri, bugün eklektik bir retro meyhane; yirminci yüzyılın solmuş romantizmi burada zamana inatla direniyor.

Buraya girdiğinde yalnızca harika bir biranın kokusu çarpmıyor yüzüne, sakınılamaz geçmişin kendisi de karşılıyor seni. Köşedeki eski bir müzik kutusu melodileri yağdırıyor: repertuvar yetmişlerin hit şarkılarından Metallica’nın ağır akorlarına kadar uzanıyor, makinenin ritmik uğultusu da öğleden sonraki dalgınlıklara eşlik ediyor. Sunulanlar Buda’daki beylerin salonlarının nazikliğini hatırlatmıyor, yine de bu istasyon çevresindeki kalabalıkta katı bir düzen korunuyor.

Çünkü Derby kendi burjuva vakarını inatla koruyor: bilinçli fiyatlandırmasıyla kimi duvarlarının arasına alacağını eczacı terazisiyle tartıyor. Buraya birkaç yirmilik forinte satılan şüpheli, bidonluk şarap için girilmez; daha kaliteli Bernard biralarının ve kaliteli damıtık içkilerin fiyatı makul ama dış dünya ile içerideki huzur arasına kararlı bir duvar örüyor. Bu görünmez ama aşılmaz süzgeç, ucuz sarhoşluk arayan, niyeti kötü ve pis kokulu tipleri uzak tutuyor; çöküşü değil, burjuva sükûnetini arayanlara dürüst bir sığınak sunuyor.

Böylece mekânın kendine özgü, yine de saygıya değer bir ortak yaşamı ortaya çıkıyor. Bar tezgâhının yanındaki dirsek dayama yerlerinde, sarı arabalarından hızlı bir kahve ya da küçük bir fröccs için kaçıp gelen, çok şey görmüş Budapeşteli taksiciler ile yakındaki Puskás Aréna’daki maçlara giden, gürültücü ama burada yatışan futbol taraftarları barış içinde yan yana duruyor. Onlara, modern bir Babil’deki gibi, komşu yeni IntercityHotel’in parıltılı duvarlarının arasından cesurca adım atan yabancı konuklar da merakla katılıyor; bunlar steril otel konforu yerine gerçek, katıksız Pest gerçeğini arıyor.

Müdavimler, yani mekânın ruhunun yalnızca „Derby’nin tedavi ettiği hastalar” diye andığı kişiler, böylece yolcularla birlikte meydanın huzurunu sessizce ve güvenle paylaşıyor. Eşiğin üstünde hâlâ eski, nostaljik neon yazı parlıyor, ancak açılır güneş şemsiyeleri bugün onu kısmen dünyanın gözünden gizliyor. Öğleden sonra güneşi Baross tér’in toz bulutunu yarıp ayakta içilen yerin eskimiş mobilyalarını aydınlattığında insan anlıyor: Derby yalnızca bir meyhane değil. O, kaydedilmiş zamandan bir parça; geçen yüzyılın seksenli yıllarının yaşam duygusunun hâlâ canlı olduğu, her bir bardak birayla kendimize biraz daha yaklaştığımız bir yer.