Népszínház utca'daki Jezsek Cukrászda: eski zamanların iyi anlamda bizimle kaldığı yer
Népszínház utca'nın dolup taşan çöp konteynerlerinin arasında zamanın hâlâ durduğu bir yer var. Ama iyi anlamda.
Fotó: Jezsek Cukrászda / FacebookBu makale Macarca aslından çevrilmiştir. Esas alınan metin Macarca orijinalidir. Orijinalini oku
Bugün Népszínház utca boyunca yürürseniz, kabul edelim, aklınıza eski güzel günler gelmez. Biraz kirli, biraz yıpranmış, rüzgâr plastik bardakları sıvaları dökülen apartmanların dibinde sürüklüyor, kapı altlarından da pek bahar çiçeği kokusu gelmiyor. Açıkça söyleyelim: Bu çevre daha güzel günler görmüştü. Ama tam da bu büyük Budapeşte karmaşasının ortasında insanın huzur bulabileceği temiz, güvenilir bir ada var: Jezsek Cukrászda.
Nagykörút’un öbür yakasındaki modaya uygun, modern kafelerde insanlara kulağa havalı gelen isimli, çok pahalı glutensiz tatlılarla ve yulaf sütlü kahvelerle kafa karıştırılırken, Jezsek’te işi karıştırmıyorlar. Küçük, eski usul dükkâna aynı anda ancak beş kişi sığıyor, ama gösterişli mobilyalara da ihtiyaç yok. Burada hiçbir sır yok: İyi yağın ve unun sade ittifakından, şehir merkezindeki nazlı müşterilerin diz çöküp isteyeceği türden tuzlu pogácsa pişiriyorlar. Marcipanlı minyon, geleneksel krémes ve ev yapımı bejgli, büyükannelerimizin tarif defterinde yazıldığı gibi hazırlanıyor. Bugünün modasına aldırmıyorlar ve ne iyi ediyorlar.
Tezgâhın arkasında dükkânı aile işletiyor, artık üçüncü kuşaktan beri. Televizyonda görünmüyorlar, internette sergilenecek tasarım tatlılarla parlamak da istemiyorlar. Sadece her gün işlerini yapıyorlar: çevredeki işçiler için, uğrayan ofis çalışanları için ve eski müdavimler için pişiriyorlar. Kahve sade bir makinede demleniyor, servis gereksiz tatlı dilden uzak, yine de herkes geri geliyor. Çünkü sokaktaki yıpranmışlığın ardından buraya girmek, sanki samimi bir mutfağa eve dönmek gibi.
Pastane dolabının cansız vızıltısı eşliğinde siyah kahvenin son yudumunu içtiğinizde, dışarıdaki dünyanın belki gerçekten değiştiğini fark ediyorsunuz – hem de iyi yönde değil. Ama Jezsek, yıpranmış Józsefváros’un (Budapeşte’nin 8. bölgesi) ortasında cepheyi tuttuğu sürece her şey kaybolmuş değil. Para üstünü cebinize atıyor, yıpranmış kaldırıma çıkıyor ve içinizden sadece şunu söylüyorsunuz: Buraya kesinlikle yine geleceğim.
